Μπουκάλια στο πέλαγος

Τελικά τι εννοούσε ο Γιώργος όταν έλεγε προεκλογικά ότι υπάρχουν λεφτά;
Ιδού μερικές εκδοχές:

- Λεφτά υπάρχουν, αλλά μάλλον βρίσκονται κάτω από στρώματα σε μασούρια.
- Λεφτά υπάρχουν! Θα μας τα φέρουν οι Ελ από το Σείριο (κι αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο).
- Λεφτά υπάρχουν. Γιατί δεν το πιστεύετε; Ούτε το Θεό τον έχετε δει, αλλά πιστεύετε στην ύπαρξή του.
- Λεφτά υπάρχουν. Μόλις περικόψουμε δώρα κι επιδόματα, θα σας αποδείξουμε την ύπαρξή τους.
- Λεφτά υπάρχουν να φαν κι οι κότες. Θα φορολογηθούν (οι κότες).
- Λεφτά υπάρχουν, αλλά μην το κάνετε θέμα, γιατί οι Γαλλογερμανοί θα ζητούν δανεικά.
- Λεφτά υπάρχουν και απορώ πού βρέθηκαν!
- Λεφτά υπάρχουν, το διάβασα κάπου στο Ίντερνετ. Παίζει βέβαια να είναι αστικός μύθος.
- Λεφτά υπάρχουν, αλλά ο Κωστάκης είναι κακός και δεν σας τα μοιράζει.
- Λεφτά υπάρχουν, απλά πετάχτηκαν στην Ελβετία για ν’ αλλάξουν αέρα.
- Λεφτά υπάρχουν, αλλά μην το διαδίδετε γιατί μας κυνηγούν οι δοσατζήδες.
- Λεφτά υπάρχουν, αλλά σάλιο δεν υπάρχει και δυσκολευόμαστε να τα μετρήσουμε.
- Λεφτά υπάρχουν κατά την έννοια που υπάρχει ο Άγιος Βασίλης

Ως γνωστόν όταν σφίγγουν οι κώλοι, το ρίχνω στην τρελίτσα.

Γιατί νοσταλγώ το Σημίτη:
- Γιατί ήταν το αντίπαλο δέος στην εποχή των δεινοσαύρων, δεν ήταν χαρισματικός αλλά ούτε και δημαγωγός
- Γιατί δεν τον ανέδειξε η καταγωγή του (τζάκια).
- Γιατί κατηγορήθηκε ότι ήταν διαχειριστής, αλλά ήταν καλός διαχειριστής! Ό,τι ακριβώς χρειαζόταν η χώρα μετά τους δεινόσαυρους της πολιτικής.
- Γιατί ήταν χαμηλών τόνων κάτι που έκανε πολλούς να τον κατηγορήσουν για ανεπαρκή (βέβαια μετά τον Καραμανλή μάλλον κατάπιαν τη γλώσσα τους)
- Γιατί ενώ μία ζωή κάναμε θυσίες, μόνο επί Σημίτη οι θυσίες απέφεραν καρπούς (μόνο σκεφτείτε πώς μας αξιολογούσαν τότε οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης).
- Γιατί έθετε ξεκάθαρους στόχους και τους πετύχαινε/πετυχαίναμε (ΟΝΕ, Ολυμπιάδα, Κύπρος στην Ευρώπη κ.ά.)
- Γιατί σημαντικοί θεσμοί του σήμερα (ΑΣΕΠ, ΕΣΡ κλπ) θεμελιώθηκαν επί πρωθυπουργίας του.
- Γιατί ήταν ο μόνος που τα έβαλε με την Εκκλησία, όταν πολιτικοί όπως ο Κων/νος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν τόλμησαν.
- Γιατί ακόμη και με τη λογική “το μη χείρον βέλτιστον” ήταν ο λιγότερο κακός πρωθυπουργός απ’ όσους γνώρισα από το 1981 και μετά.

Όποιος σκοπεύει να διαφωνήσει, παρακαλείται προηγουμένως να δηλώσει ποιον θεωρεί καλύτερο πρωθυπουργό (ή έστω λιγότερο κακό) από το 1981 και μετά.

Δες κι εδώ

Ζάπινγκ σε πρωινές τηλεοπτικές εκπομπές

Για πολλοστή φορά ακούω το επιχείρημα ότι “η Siemens είναι γερμανική”! Τι υπονοεί αυτό; Ότι, μάλλον, δεν φταίμε εμείς για τη διαφθορά, αλλά αυτοί που ήρθαν με τα λεφτά τους και μας διέφθειραν. Όπως, ακριβώς, μερικοί γιατροί που παίρνουν φακελάκι και μετά λένε: “Δεν φταίω εγώ, ο ασθενής μου το έδωσε”.
Δηλαδή εμείς πάντα τηρούσαμε αυστηρές διαδικασίες ως προς τη σύναψη συμβάσεων και η Siemens τις παρέκαμψε λαδώνοντας έλληνες αξιωματούχους. Όμως είναι κοινό μυστικό (ούτε καν μυστικό) ότι η ουσιαστική πλειοδοσία γίνεται στις μίζες! Η εταιρεία θέλει να πάρει τη δουλειά για να βγάλει φράγκα. Αν μπορεί να πάρει τη δουλειά με μίζα, θα την πάρει με μίζα. Την οποία θα προσθέσει στο τελικό κόστος της δουλειάς για να πάει ο λογαριασμός εκεί που πάει συνήθως: στο μαλάκα φορολογούμενο.
Είναι τυχαίο ότι η Siemens, εκτός από εμάς, έδινε μίζες στη Λιβύη, τη Ρωσία και τη Νιγηρία;

Ζάπινγκ

Σε τηλεπαράθυρο μιλά ο γνωστός ιστορικός-φιλόλογος Σ. Καργάκος και αναφέρεται στον Γκέμπελς, στο Χίτλερ, στους δύο παγκόσμιους πολέμους, στη Μικρασιατική Καταστροφή (Γερμανοί έφταιγαν κι εκεί) και αποκαλεί συνεχώς τους σύγχρονους Γερμανούς “απογόνους των δημίων μας”. Όταν πάνε να του απαντήσουν, λέει ότι δέχθηκε να μιλήσει στην εκπομπή κι όχι να συνομιλήσει με τους καλεσμένους της εκπομπής. Διακόπτουμε για να συνδεθούμε με τα Καλάβρυτα (ή το Δίστομο, δεν θυμάμαι) όπου μία κυρία που έχασε την οικογένειά της μιλά για τα τραγικά γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή της. Όταν πάει να κατηγορήσει και τους σύγχρονους Γερμανούς κόβουν τη σύνδεση για “τεχνικούς λόγους”. Επιστροφή στο στούντιο όπου ο Καργάκος λέει ότι είδε με τα μάτια του να εκτελούν τα δυο του αδέλφια στην Κατοχή.
Κρίμα που δεν βλέπουν την εκπομπή στη Γερμανία. Αυτομάτως, υπό το βάρος των τύψεων, θα μηδένιζαν το χρέος μας και θα μας χάριζαν άλλα τόσα (ή θα μας τα δάνειζαν με 1% επιτόκιο).

Ζάπινγκ

Ο γνωστός τώρα πια γερμανός ευρωβουλευτής Γ. Χατζημαρκάκης, μιλά τηλεφωνικά με τον Αυτιά (προφανώς δεν ξέρει ο καψερός τι εστί Αυτιάς). Πρώτα, ο Αυτιάς του ζητάει να του πει τι σπούδασε με την αυστηρή ερώτηση “εσείς Γεωπονία δεν σπουδάσατε;”. Αφού ο Χατζημαρκάκης του αναφέρει λεπτομερώς τις σπουδές του (που άπτονται τριών επιστημονικών κλάδων) κρίνεται προφανώς άξιος να συνομιλεί με τον Αυτιά και να… φάει την κατσάδα του. Εγκαλείται σε αυστηρό πάντα τόνο επειδή σε μία τηλεοπτική συζήτηση του BBC δεν σηκώθηκε να βρωντοφωνάξει “οι Γερμανοί μας πήραν το χρυσάφι, υπάρχει πρόβλημα στη χώρα, βοηθάτε”. Και τον χτυπάει στο φιλότιμο με την κορυφαία ατάκα “στις φλέβες σας κυλάει ελληνικό αίμα κύριε Χατζημαρκάκη”. Αυτός απαντά ότι στη συζήτηση συμμετείχε και έλληνας ευρωβουλευτής που επίσης δεν βρωντοφώναξε και μετά τα παίρνει στο κρανίο και υψώνει τη φωνή του. Επιτέλους -σκέφτομαι- θα ξυπνήσει ο Έλληνας μέσα του και θα πει στον Αυτιά “άντε και γαμήσου ρε μαλάκα”. Δυστυχώς επικρατεί ο Γερμανός και η συζήτηση συνεχίζεται σε πολιτισμένο κλίμα. Αμέσως μετά παρουσιάζεται το εξώφυλλο του ελληνικού Focus (απάντηση στο γερμανικό) με τίτλο “Ο λαός του Χίτλερ” και εικόνα του Φύρερ που χαιρετά τα πλήθη. Συνεντευξιάζονται δύο δικηγορίνες που έκαναν γκρουπ στο Facebook και μαζεύουν αγωγές κατά του γερμανικού Focus.

Κλείνω την τηλεόραση και πάω για καφέ με μία σκέψη: αν νομίζουμε ότι με τέτοιες μαλακίες θα γλιτώσουμε για μία ακόμη φορά το λογαριασμό, είμαστε για μία ακόμη φορά πολύ νυχτωμένοι. Καλό ξημέρωμα!

Και να ένα αρχείο ήχου χρήσιμο για την εκδήλωση

Επ’ ουδενί λόγω δεν θα πρέπει η Γερμανία να μας δώσει τα χρωστούμενα από την Κατοχή. Γιατί μετά τι θα έχουμε να λέμε όταν θα μας εγκαλούν οι Ευρωπαίοι; Τι θα χρησιμοποιούμε ως επιχείρημα για να τους αποστομώνουμε, όταν θα θέλουν να μας συμμορφώσουν; Ενώ τώρα, είδατε τι ωραία που ξεγλιστράμε;
- Καταναλώνετε περισσότερα απ’ όσα παράγετε, μας λένε αυτοί.
- Ναι, αλλά μας χρωστάτε το κατοχικό δάνειο, λέμε εμείς.
- Ζείτε με τις επιδοτήσεις, μας λένε αυτοί.
- Ναι, αλλά μας αρπάξατε το χρυσάφι, λέμε εμείς.
- Είστε οι απατεώνες της Ευρώπης, μας λένε αυτοί.
- Ναι, αλλά μας είχατε ισοπεδώσει στο Β΄Παγκόσμιο, λέμε εμείς.
Πόσο καιρό είχατε να ακούσετε για τις αξιώσεις; Ήταν χρόνια εντελώς ξεχασμένες. Τώρα που μας ζορίσαν και μας θίξαν το (περίφημο ελληνικό) φιλότιμο τα θυμηθήκαμε όλα, ακόμη και το Δίστομο!

Υ.Γ. Αστειάκι που άκουσα σήμερα στο ράδιο: Αφγανοί μετανάστες στην Ελλάδα εγείρουν ζήτημα αποζημιώσεων από την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Όλη αυτή η γκρίνια με τους Ευρωπαίους που θα μας έχουν υπό στενή επιτήρηση και τα παράπονα ότι χάνεται η εθνική κυριαρχία, ότι πληγώνεται η εθνική αξιοπρέπεια κι ότι θίγεται το εθνικό φιλότιμο μου θυμίζει συμπεριφορά ξεπεσμένου αριστοκράτη που έχει πνιγεί στα χρέη αλλά απαιτεί να του αποδίδουν σεβασμό και τιμές.
Κάτι σαν εκείνη τη σκηνή από το “Τελευταίο ψέμα” του Κακογιάννη, όπου η κόρη της ξεπεσμένης μεγαλοαστής παζαρεύει την πώληση (δηλαδή ξεπούλημα) ενός οικογενειακού πίνακα με έναν έμπορο τέχνης. Η μητέρα της, που κρύβεται πίσω από τη συρόμενη πόρτα, τη συμβουλεύει (με τη λάμψη της ανάγκης στα μάτια) “Σού έδωσε τόσα; Πάρ’ τα, μην το σκέφτεσαι!”. Όταν όμως η κόρη τραβάει την πόρτα αποκαλύπτοντας την παρουσία της στον έμπορο, εκείνη φορά το υπεράνω ύφος του αριστοκράτη και λέει ενοχλημένη: “Μα παζάρια θα κάνουμε τώρα χρυσή μου; Το θέμα είναι ν’ αδειάσει ο χώρος για να βάλουμε εκείνο τον νέο πίνακα…”
Έτσι είναι αγαπητοί μου…
Από τότε που ανεχόμασταν κάθε παραξενιά των γονιών ονειρευόμενοι τη μέρα που θα βγάζαμε δικά μας χρήματα για να την κοπανήσουμε από το σπίτι, μάθαμε καλά ότι η ανεξαρτησία είναι πρώτα απ’ όλα οικονομική. Όταν έχεις ανάγκη τα φράγκα του άλλου, δεν ταιριάζει πολύ να ψηλώνεις τη μυτούλα σου.
Ας μην τα βάζουμε με τους Ευρωπαίους. Καμία όρεξη και κανένα καημό δεν είχαν να μας θίξουν το φιλότιμο. Και αν μπορούσαν να μας πετάξουν όχι μόνο από το ευρώ αλλά κι από την Ευρωπαϊκή Ένωση θα το έκαναν ευχαρίστως, δεν θα ξανασχολούνταν μαζί μας και θα μας παρατούσαν μόνους παρέα με την εθνική μας περηφάνια. Και την εθνική μας χρεοκοπία φυσικά.

Υ.Γ.: Και μόλις έγραφα αυτά διάβασα αυτό:
“Αν μπορούμε να πάρουμε ένα μάθημα από την ευρωπαϊκή σύνοδο της Πέμπτης στις Βρυξέλες, αυτό είναι ότι το χρέος αποτελεί το καλύτερο μέσο για να χάσει μία χώρα την ανεξαρτησία της”
(φυσικά από ξένο έντυπο -το γαλλικό Marianne που προηγουμένως μας παραλληλίζει με προτεκτοράτο)

Όταν έγινε ο νόμος για την ποινικοποίηση της χρήσης της κουκούλας, οι επικριτές του ανήκαν κυρίως στον χώρο της Αριστεράς (κι αριστερότερα αυτής) ενώ οι υποστηρικτές του στο χώρο της Δεξιάς (και δεξιότερα αυτής).
Όταν η αστυνομία έκανε συλλήψεις αριστερών/αντιεξουσιαστών με κουκούλα και κοπανούσε στις δικογραφίες ως επιβαρυντικό στοιχείο την κουκούλα, οι αριστεροί ωρύονταν κι αγανακτούσαν.
Τώρα που η αστυνομία συνέλαβε ακροδεξιούς που επιτέθηκαν σε αντιρατσιστική εκδήλωση και μεταξύ άλλων τους κατηγορεί για τα καλυμμένα πρόσωπά τους, είναι η σειρά τους να διαμαρτυρηθούν για την επιβαρυντική αυτή διάταξη του νόμου.
Αλλά κι οι αριστεροί από την άλλη; Γελάνε με την αντίφαση των αντιπάλων τους παρουσιάζοντας κι οι ίδιοι την ίδια ακριβώς αντίφαση. Πανηγυρίζουν που οι ακροδεξιοί έπεσαν στην παγίδα του νόμου που επικροτούσαν και δεν ζητούν την κατάργησή του, αφού τώρα έπιασε όχι αυτούς αλλά τους αντιπάλους τους.

Άλλο παράδειγμα:
Οι αριστεροί μέμφονται/χλευάζουν/επικρίνουν κλπ… το τηλεφώνημα Καρατζαφέρη προς τον Χρυσοχοΐδη με το οποίο του ζήτησε να απελευθερωθεί ο Παπαγεωργίου (μέλος του ΛΑΟΣ), ενώ πριν από λίγο καιρό ήταν οι δεξιοί αυτοί που μέμφονταν/χλεύαζαν/επέκριναν κλπ… το τηλεφώνημα του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Κουράκη προς τον Χρυσοχοΐδη με το οποίο του ζητούσε να απελευθερωθεί ο συλληφθείς σε διαδήλωση γιος του, γεγονός που καταδίκαζαν οι δεξιοί οι οποίοι όμως δεν καταδίκασαν το τηλεφώνημα Καρατζαφέρη που καταδίκασαν οι αριστεροί οι οποίοι όμως δεν καταδίκασαν το τηλεφώνημα Κουράκη…

Και ούτω καθεξής:
Οταν η αστυνομία συλλαμβάνει ακροααριστερούς, κατηγορείται ότι δεν πάει να πιάσει ακροδεξιούς.
Οταν συλλαμβάνει ακροδεξιούς κατηγορείται ότι δεν πάει να πιάσει ακροαριστερούς.

Μπερδευτήκατε λιγάκι; Μην ανησυχείτε καθόλου. Θα σας τα ξεκαθαρίσω εγώ με απλά λόγια.
Στην Ελλάδα ο νόμος είναι καλός όταν μας ευνοεί και ζορίζει τον αντίπαλό μας. Αν, μάλιστα, τον στέλνει στη φυλακή είναι ακόμη καλύτερος. Άριστος! Ο ίδιος νόμος αντιθέτως είναι απαράδεκτος και οφείλουμε να τον καταργήσουμε στην πράξη (στο δρόμο, στα οδοφράγματα, στα μπλόκα) εάν ζορίζει εμάς και κάνει τον αντίπαλό μας ευτυχισμένο.

Ας μην ξεχνάμε, εξάλλου, ότι από την εποχή που κάποιος ονόματι Σωκράτης προτίμησε να εφαρμόσει το νόμο που τον έστελνε στο θάνατο παρά να τον παραβιάσει, έχουν περάσει όχι μόνο αιώνες αλλά χιλιετίες ολόκληρες.

Κι ενώ ο κόσμος χάνεται, ημείς εδώ χτενιζόμεθα, τουτέστιν ασχολούμεθα για μια ακόμη φορά με τη μοντέρνα τέχνη.

Το τσαλακωμένο, εγκαταλελειμμένο ρούχο ξυπνάει ένα αίσθημα χαμού, απουσίας. Αναγκαστικά ανθρωπόμορφο, δεν μπορεί παρά να φέρει μνήμες κάποιου που δεν είναι πια εκεί, ιστορίες του παρελθόντος, του οποίου παραμένει μοναδικό ίχνος. Σκέψεις που περνούν από το μυαλό του επισκέπτη αυτές τις μέρες στο Grand Palais του Παρισιού, όπου φιλοξενείται -στο πλαίσιο της σειράς Monumenta- η εγκατάσταση του καλλιτέχνη Κριστιάν Μπολτάνσκι.”
Aπό την χθεσινή “Καθημερινή”

Σωστή αυτή η ερμηνεία. Ενδεχομένως, όμως, να φέρει άλλες σκέψεις στο μυαλό. Π.χ. μία παντρεμένη εργαζόμενη με παιδιά μπορεί να δει στο έργο μία απεικόνιση του σισύφειου μαρτυρίου με το οποίο είναι εξυφασμένη η ζωή της, καθώς αναγκάζεται πλειστάκις ημερησίως να συμμαζεύει τα ρούχα που πετάνε δεξιά κι αριστερά ο “ασυμμάζευτος” σύζυγος και τα (φτυστά) παιδιά. Αυτό θα μπορούσαν να συμβολίζουν τα τετράγωνα πεδία με τα πεταμένα φύρδην-μίγδην ρούχα, ενώ το βουνό των ρούχων στο βάθος θα μπορούσε να παραλληλισθεί με τον Γολγοθά τον οποίο ανεβαίνει καθημερινώς η εργαζόμενη σύζυγος και μητέρα που καλείται να σιδερώσει ένα βουνό ρούχων και μέχρι να κάνει το βουνό λοφίσκο αυτό επανέρχεται στις προηγούμενες τεράστιες διαστάσεις του.

Αυτό είναι το ωραίο με τη μοντέρνα τέχνη. Δεν είναι μονοδιάστατη, έχει πολυσημία, είναι ανοικτή σε πολλαπλές αναγνώσεις κι ερμηνείες.

Ευτυχώς όμως στο Παρίσι έχουμε και ανταποκρίτρια.
(Ελένη, μην κάθεσαι! Τρέξε στο Grand Palais. Εγώ κι οι αναγνώστες περιμένουμε εντυπώσεις από κοντά).

Πριν από περίπου ένα χρόνο (στις περυσινές κινητοποιήσεις των αγροτών) ο Σταύρος Τζίμας έγραφε στην “Καθημερινή“:

Πρώην περιφερειάρχης και νυν τσιπουροπαραγωγός στη Θεσσαλία. Του τηλεφώνησα παραμονές της κινητοποίησης για «ζύμωση» και μου περιέγραψε με μελανά χρώματα την κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει οι αγρότες. «Να φανταστείς ότι έχει μειωθεί δραματικά η κατανάλωση τσίπουρου και ξέρεις τι είναι το τσίπουρο για τους Θεσσαλούς».
Δοκιμάζονται λοιπόν τα φημισμένα τσιπουράδικα του Βόλου, της Λάρισας και της Καρδίτσας. Το «βάλσαμο» του κάμπου ακολουθεί και αυτό τη μοίρα των καταναλωτών του. Το σνόμπαραν οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι όταν παλαιότερα οι τσέπες τους γέμισαν με χρήματα από τις επιδοτήσεις, αντικαθιστώντας το στα ποτήρια με σκοτσέζικο ουίσκι, δεν μπορούν να το πιουν τώρα λόγω ανέχειας. Αλλάξαν οι καιροί. Στη δεκαετία του ’80 έκανε θραύση το περίφημο «αγροτικό», όπως αποκαλούσαν οι ίδιοι το ουίσκι και το κατέβαζαν στο καφενείο του χωριού, στο χωράφι και τη στάνη με άνεση. Ηταν η εποχή που τα «κορόιδα» οι Ευρωπαίοι πλήρωναν για ριζικές αναδιαρθρώσεις στις καλλιέργειες, εκσυγχρονισμό στη διαδικασία παραγωγής, δημιουργία υποδομών κ.λπ. ώστε η ελληνική γεωργία και κτηνοτροφία να περάσουν με τους λιγότερους κλυδωνισμούς στη νέα εποχή.
Το ξέρουμε όλοι ότι το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων αντί να επενδυθεί κατέληγε να γίνει προίκα στο κορίτσι, πολυτελή Ι.Χ. και τρακτέρ-θηρία για αγροτικές εκμεταλλεύσεις-νάνους, διαμερίσματα στις μεγαλουπόλεις κ.λπ.
Η τότε πολιτική ηγεσία αντί να μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας στους αγρότες, για το πώς πρέπει να διαχειριστούν τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις και να ασκήσει αυστηρό έλεγχο, τους χάιδευε τ’ αυτά.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου αύξανε τη δημοφιλία του και κέρδιζε τις εκλογικές μάχες τη μία μετά την άλλη χάρη στις «περήφανες μάχες» που έδινε στις Βρυξέλλες «για την αγροτιά». Η αντιπολιτευόμενη Νέα Δημοκρατία περηφανευόταν για το ότι εκείνη έβαλε την Ελλάδα στην ΕΟΚ, αξιώνοντας περίπου από τους αγρότες να την ευγνωμονούν για το ότι έτρωγαν με «χρυσά κουτάλια». Και τα κόμματα της Αριστεράς, έλεγαν «φέρτε κι άλλα, ιμπεριαλιστές».
Οταν οι Ευρωπαίοι αγρίεψαν και έθεσαν ημερομηνία λήξης στις επιδοτήσεις, ο κάμπος, τα βουνά, αλλά και η πολιτική εξουσία κατακυριεύθηκαν από άγχος και αγωνία.
Διαπιστώνουν τώρα ότι χάθηκε πολύτιμος χρόνος και χρήμα. Συνειδητοποιούν ότι ο εκσυγχρονισμός της παραγωγής έμεινε πίσω, με αποτέλεσμα να ανεβαίνει το κόστος της και σε συνδυασμό με τη γενικότερη κρίση να κατρακυλάει το εισόδημα των αγροτών.
Ολοι τώρα αναθεματίζουν τα λάθη του παρελθόντος, αλλά ουδείς τολμάει να πει τα πράγματα με το όνομά τους για το δέον γενέσθαι. Μέχρι να γίνει αυτό, κάθε χρόνο θα έχουμε τα ίδια στις εθνικές οδούς και το «εθνικό» ποτό του κάμπου θα κινδυνεύει να καταστεί είδος πολυτελείας για τους φανατικούς καταναλωτές του.

Τέτοια κείμενα έχουν γραφτεί και γράφονται πάρα πολλά. Όμως οι αγρότες δεν έχουν καταλάβει ακόμη ούτε τα λάθη που έκαναν ούτε τα παιχνίδια που παίχτηκαν στην πλάτη τους ούτε ότι σύντομα τελειώνουν τα ψέματα (το 2013 σταματούν οι επιδοτήσεις). Εξακολουθούν να συμπεριφέρονται σαν τα κακομαθημένα παιδιά του κοινωνικού συνόλου. Εξακολουθούν κάθε χρόνο (χωρίς εξαίρεση) την ίδια πάντα περίοδο (χειμώνα που κάθονται κι όχι άνοιξη που έχουν δουλειά) να κλείνουν την εθνική οδό (ποτέ με κάποια άλλη διαμαρτυρία) και να παριστάνουν ότι κάνουν αγώνα (ενώ τη νύχτα που σταματούν τα ‘ζωντανά’ αποσύρονται στα χωριά τους).
Μία και μόνη φορά που η πολιτεία τόλμησε να αντιδράσει δυναμικά μας την αναφέρουν ξανά και ξανά σαν μία μελανή σελίδα της σύγχρονης ιστορίας. Πόσες φορές ακούσατε για τα περίφημα “ξεφούσκωτα λάστιχα”. Ήταν η πρώτη φορά που μία κυβέρνηση επενέβη για να προστατέψει το κοινωνικό σύνολο. Εννοείται, ότι καμία κυβέρνηση έκτοτε δεν τόλμησε να κάνει κάποια ανάλογη κίνηση, με την οποία πάντως τότε άνοιξε ο δρόμος στο άψε-σβήσε.
Ειδικά φέτος που η Ελλάδα έχει κοπεί στα δύο από τις κατολισθήσεις, που είναι μία ολόκληρη περιπέτεια να πας ακόμη κι από τη Λάρισα στη Θεσσαλονίκη, περίμενα ότι θα δείξουν τον ελάχιστο σεβασμό που οφείλουμε όλοι μας στο συμπολίτη μας ειδικά τον ταλαιπωρημένο. Αλλά αυτοί έχουν δείξει επανειλημμένως πού τους έχουν γραμμένους τους συμπολίτες τους.

Λίγες μέρες μετά την 28η Οκτωβρίου είδα την πρώτη βιτρίνα στολισμένη με χριστουγεννιάτικα!
Σήμερα έλαβα φυλλάδιο σούπερ-μάρκετ που διαφημίζει αποκριάτικες στολές!
Οι Ευρωπαίοι έχουν σκυλιάσει να νοικοκυρευτούμε κι εμείς όλο το χρόνο ή γιορτάζουμε ή προετοιμαζόμαστε για γιορτή.
Εν τω μεταξύ, εκείνοι οι κακόμοιροι υπάλληλοι της Ε.Ε. που έρχονται εδώ και προσπαθούν να βγάλουν άκρη με τα (κακομαγειρεμένα) τεφτέρια μας καλό θα ήταν να μην περάσουν από την πλατεία Ταχυδρομείου στη Λάρισα στις 12 το μεσημέρι, που είναι αδιάβατη από τον κόσμο που πίνει καφέ. Καλό επίσης θα ήταν να μην μάθουν πόσες Πόρσε Καγιέν πουλιούνται στην Ελλάδα ούτε πόσο κατά κεφαλήν ουΐσκι καταναλώνεται.
Θα στεναχωρηθούν πάρα πολύ που δεν γεννήθηκαν στη γη των θαυμάτων.